Od prvog izdanja, Teorija moderne drame 1880-1950. doživjela je niz izdanja i postala jednom od temeljnih i najcitiranijih knjiga s područja teorije književnosti. Autor koncizno i kompetentno, polazeći od hegelijanskog poimanja drame i dramskog, analizira uzroke krize drame, zapravo krize one forme koju je njemački teoretičar Volker Klotz nazvao zatvorenom, i način na koji se ta kriza manifestira u djelima Ibsena, Čehova, Strindberga, Maeterlincka i Hauptmanna, a potom govori o pokušajima spašavanja te forme u naturalizmu, konverzacijskom komadu, modernističkoj jednočinki i filozofskoj egzistencijalističkoj drami. Posljednji dio posvećen je pokušajima rješavanja krize u ekspresionističkoj subjektivnoj dramatici, Piscatorovim političkim revijama, Brechtovom epskom teatru, Brucknerovoj montaži i dramskim tekstovima Pirandella (komad o nemogućnosti drame), O’Neilla (unutrašnji monolog), Wildera (epski subjekt i dramska igra vremena) i Millera (sjećanje). U lucidnim analizama i interpretacijama dramskih tekstova autor se usredotočuje na odnos dramskoga i epskoga u modernoj drami i, napose, na razne postupke stvaranja unutrašnje epike u modernoj drami.